Sinds kort kunnen televisiekijkers bij de Vlaamse openbare omroep VRT zelf kiezen of ze Nederlandstalige programma’s met ondertiteling bekijken of niet. Nederlands gesproken programma's die goed verstaanbaar zijn, worden via Teletekstpagina 888 ondertiteld in plaats van via open ondertiteling.  

Tot voor kort werd een aantal Nederlands gesproken VRT-programma’s, zoals bepaalde reeksen van Het leven zoals het is en Nederlandse fictieprogramma’s (onder meer Flikken Maastricht), standaard ondertiteld met open ondertiteling.

Niet alle kijkers apprecieerden dat echter: terwijl sommige kijkers lieten weten dat ze het liefst alle programma’s met ondertitels wilden bekijken – ook de Nederlandstalige – vonden anderen ondertitels bij Nederlands gesproken programma’s storend.  

Moeilijk te verstaan

Voortaan heeft de kijker dus de keuze, maar dat betekent niet dat er helemaal geen open ondertitels meer te zien zullen zijn bij Nederlands gesproken programma’s.

Als een programma of een fragment daarvan voor de meeste kijkers moeilijk te verstaan is (omdat de spreker mompelt of onversneden dialect spreekt of omdat zijn/haar stem vervormd wordt bij een anonieme getuigenis) komen er wel ondertitels. 

Juiste keuze?

Afgelopen dinsdagavond zagen we een in deze context wat vreemd tafereel in Man bijt hond, het programma op de openbare zender Eén dat zes dagen per week op onnavolgbare wijze Vlaamse tranches de vie toont.  

Voor de rubriek ‘Het dorp’ registreerden de camera’s het leven in het Limburgse gehucht Stal. Opvallend was dat de meeste Limburgers die aan het woord kwamen ondertiteld werden, terwijl een Antwerpse inwijkeling geen ondertitels meekreeg hoewel ook hij zich duidelijk niet van het Algemeen Nederlands bediende. 

Gerrit Callewaert (foto) zal er sowieso niet om kunnen lachen hebben, maar oordeel vooral zelf over de al dan niet juiste keuze voor ondertitels in dit Man bijt hond-filmpje.