Dichters storten zich namens de mensen
in donkere wateren: er is daar iets
ondragelijks dat gedragen moet.
Iedereen die juichte wordt stil.

Bovenstaande strofe komt uit Leegte lacht, de eerder dit jaar verschenen bundel van Tonnus Oosterhoff. Geen idee of de man gejuicht heeft dan wel stil is geworden van het nieuws, maar in ieder geval is hem eerder deze week de P.C. Hooft-prijs 2012 toegekend. De dichter, die ook al de C. Buddingh’- (1990), de Herman Gorter- (1994), de Jan Campert- (1998) en de VSB Poëzieprijs (2003) kreeg, ontvangt 60.000 euro.

De jury (Kees Verheul, Yra van Dijk, Hester Knibbe, Erik Menkveld en Rob Schouten) noemt zijn werk “in hoge mate vernieuwend, ze heeft de Nederlandse dichtkunst van diverse keurslijven bevrijd (…) door persoonlijke oorspronkelijkheid en het bijzondere talent van de auteur voor het vastleggen of liever gezegd juist beweeglijk maken van moeilijk benoembare sensaties.”

Oosterhoff in ‘Ons Erfdeel’
Het werk van Oosterhoff kwam al meermaals aan bod in Ons Erfdeel. Begin 2010 schreef Maarten De Pourcq een uitgebreide analyse over ’s mans poëzie. De Pourcq heeft het daarin over de “spanning tussen chaos, sensatie en menselijkheid die Oosterhoff tot een intrigerend dichter maakt”. Ook ziet hij de kracht van de dichter in het feit “dat hij een fragmentarische stijl weet te koppelen aan een breed scala van vormen, en binnen die wereld ook nog eens menselijk en humoristisch voor de dag komt”.

De Pourcq geeft nog aan dat “de mayonaise niet voor iedere lezer of zelfs niet bij iedere lectuur zal pakken”. Dat blijkt uit de verdeelde reacties die je leest op de bekroning. Maar om nog één keer het artikel van De Pourcq te citeren: zijn werk staat voor “een avontuurlijk project waaruit een groot respect voor het gebeuren van het gedicht spreekt”.